Muzyka Klezmerska - cóż to takiego?

Słowo "Klezmer" wywodzi się ze zbitki dwóch słów hebrajskich "kley" (naczynie) oraz "zemer" (pieśń) i było pierwotnie określeniem instrumentu muzycznego. Począwszy od XVII w. powszechnie słowem klezmer nazywano muzyka zawodowo grającego muzykę instrumentalną podczas żydowskich wesel.
Muzyka klezmerska to dla jednych ściśle określony repertuar, dla innych po prostu muzyka taneczna, jeszcze dla innych jedyny w swoim rodzaju sposób wykonywania melodii. Niektórzy, jak np. jeden z pionierów "Klezmerskiego Odrodzenia", Henry Sapoznik, posuwają się do stwierdzenia, że jest to najistotniejsza rzecz, jaką kultura Jidysz ma obecnie do ofiarowania światu.
Muzyka klezmerska rozwinęła się w Europie Wschodniej jako muzyka towarzysząca ceremoniom weselnym Aszkenazyjczyków. Wraz z osiedlaniem się Żydów na coraz to dalszych obszarach Europy Wschodniej, w dziewiętnastowiecznych gettach, a następnie masową emigracją do Ameryki, pierwotna muzyka aszkenazyjska ulegała licznym zmianom. W ciągu wieków przesiąkła m.in. elementami polskimi, węgierskimi, rumuńskimi, rosyjskimi, greckimi. W większości muzyka ta zaginęła w zamęcie czasów. Dzisiaj jej źródeł i nieprzerwanej ciągłości żywej tradycji szukać można w zasadzie jedynie w Stanach Zjednoczonych. Nowy Jork przez ponad stulecie był pierwszą przystanią żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Tam miały miejsce najważniejsze zjawiska kulturowe, począwszy od dostosowywania się do kultury amerykańskiej po ponowne zwrócenie się ku kulturze macierzystej. Tam też znajduje się dziś centrum obserwowanego również w Europie "Klezmerskiego Odrodzenia".